Interview met Entrée-leden

Interview met Entrée-leden dinsdag 1 september 2009
essay/interview
 

Veel liefhebbers van klassieke muziek maken zich zorgen om de toekomst. De gemiddelde leeftijd van het concertpubliek ligt steeds hoger en hoe moet dat nu als de oudste abonnementhouders overlijden en de jongeren weg blijven? Geen wonder dat er zo veel educatieve evenementen plaatsvinden en dat er steeds meer kinderconcerten worden geprogrammeerd, ook in het Amsterdamse Concertgebouw. Bovendien doet Entrée er alles aan om ook de oudere kinderen en jongeren tot 30 jaar het Concertgebouw binnen te halen. Schoolkinderen moeten verplicht meedoen aan die educatieve projecten, of ze dat nu leuk vinden of niet, maar een lidmaatschap van Entrée is uiteraard vrijwillig. Wat motiveert jongeren lid te worden van Entrée? Een portret van vijf leden.

Op een donderdagmiddag heb ik afgesproken met vijf Entréeleden in het Café van het Concertgebouw. Tobías (7 jaar) en Victoria (8,5) van der Wardt gaan vaak naar concerten, meestal naar theatrale kinderconcerten. Volgens hun moeder helpt het enorm als de muziek wordt gekoppeld aan een verhaal. “Dan luisteren de kinderen toch veel aandachtiger.” Victoria speelt zelf viool en daarom vond zij de voorstelling Zappazo van het Zapp String Quartet extra leuk. Tobías vond “die drie dansers die toen mee deden” ook wel grappig, maar hij herinnert zich de voorstelling 'De Eeuwige jachtvelden' veel beter. “Toen speelden ze allemaal hoorn en ik speel zelf ook hoorn”, vertelt Tobías. En opeens tovert hij een kleine hoorn tevoorschijn en begint hij dwars door mijn vragen heen te spelen, zonder gêne voor de overige Cafébezoekers.  Zijn moeder vertelt trots dat hij dat ook deed na afloop van De eeuwige jachtvelden. Hij mocht toen op de jachthoorn van één van de musici spelen. “Wel op mijn eigen mondstuk hoor”, zegt Tobías tussen twee melodieën in. Dit zijn duidelijk twee muzikale kinderen die ook zonder Entrée wel met klassieke muziek zouden opgroeien, maar toch maken ze dankbaar gebruik van het concertaanbod. “Dit jaar zijn we ook nog naar Koninklijk Vuurwerk geweest”, zegt Victoria (een jeugdvoorstelling van het Koninklijk Concertgebouworkest). Op de vraag of ze tijdens dat concert ook zelf mochten meedoen zetten broer en zus spontaan de melodie in van ‘Alle menschen werden Brüder’ uit de Negende symfonie van Beethoven. De tekst die ze toen geleerd hebben zijn ze weer vergeten, maar ze zingen de melodie foutloos, met een naspel van Tobías op zijn hoorn.

Dorothée van de Sanden (11) en Floris Graziosi (21, student public management) zijn allebei met een gericht doel lid geworden.  Floris hoorde twee jaar geleden voor het eerst van Rentrée (vrijwilligers van Entrée die ouderen begeleiden bij concertbezoek) en het leek hem leuk om op deze manier het Concertgebouw te leren kennen. Hij groeide zelf niet op met klassieke muziek, dus hij leert een heel nieuwe wereld kennen. “Ik geloof dat ik het meest van zang houd, en daarna van piano.” Daarnaast vindt hij leuk om oudere mensen te helpen. “Het begint al in de taxi als ze naar buiten kijken, op zoek naar ‘hun bioscoop’ of ‘hun kruidenier die helaas niet meer bestaat’. Je hoort de meest prachtige verhalen.” Floris heeft het gevoel dat zijn werk voor Rentrée zeer wordt gewaardeerd. Mensen in de zaal fluisteren hem wel eens toe “jullie doen goed werk!” Dorothée heeft een heel andere motivatie om lid te zijn. “Ik wilde heel graag meespelen met Groot Entrée Orkest. De audities waren heel spannend en ik was zo benieuwd of ik was aangenomen. Het zou de volgende dag op de website staan, dus toen ik wakker was holde ik meteen naar de computer. En YES! ik zat erbij.” Op de vraag wat de mooiste ervaring was hoeft ze niet lang na te denken. Met een stralend gezicht zegt ze “zelf optreden in de grote zaal van het Concertgebouw.” Al vond ze alle repetitieweekenden en het diner met alle deelnemers ook heel gaaf. 

Halverwege het gesprek schuift de jonge advocaat Quirijn Bongaerts (25) ook nog bij ons aan tafel. Hij groeide ook op met klassieke muziek, vooral als luisteraar. Zijn ouders gingen vaak naar concerten. “Vroeger was dat de avond waarop de oppas verscheen. Maar toen we iets ouder waren namen ze een abonnement voor drie personen en mochten wij kinderen om de beurt mee. Ik maakte daar het meest gebruik van volgens mij.” Tegenwoordig is hij een trouwe concertganger. Hij is tevreden over het aanbod van Entrée. “En als er beroemde solisten komen waar Entrée geen plaatsen voor heeft, dan probeer ik het wel met een sprintplaats.” Quirijn raadt iedereen aan om niet zo lang te wachten met het lidmaatschap als hij zelf. “Ik was lui en dacht dat het veel werk was om je aan te melden. Totdat mijn vriendin me op een gegeven moment gewoon dwong. En via de website is het natuurlijk zo geregeld.” Zijn bevlogenheid werkt kennelijk aanstekelijk, want hij komt regelmatig collega’s tegen in het Concertgebouw en “inmiddels is mijn hele voormalige studentenhuis uit Leiden lid.” Zo verlaat ik het Concertgebouw met een optimistisch gevoel. Als alle Entréeleden zo enthousiast zijn als deze vijf jongeren en als het ledental nog verder doorgroeit, dan zit het wel goed met de toekomst van het concertpubliek.

Noortje Zanen

Kroniek van het Concertpubliek, 15 jaar Entree (jubileum oktober 2009)